بـبـین که با غـم و انـدوه بعد رفتن تو            میان معـرکه مائیم و راه روشن تو...

چگونه زیسته بودی مگر؟ که از دنیا            نبـود گـرد تعـلـق به روی دامن تو...

چـقـدر دیر تو را دوستان شناخـتـه‌اند            چقدر خوب تو را می‌شناخت دشمن تو

وطـن برای تو دل‌های دردمـندان بود            قسم به عشق که مرزی نداشت میهن تو

از آن شکوه فقط دست غرق در خونی            برای بیـعـت مـا مـانـده بـود از تن تو